Tıbbi Alanlarda Başarılarımız

Doktorlarımızın Başarıları

Bana Neden Yüzümü Göstermiyorsunuz?

Cem Güngör 1 Aralık 2008’de gerçekleşen AKP İl Merkez Binası’nda meydana gelen patlamanın mağdurlarından biri. Doktorların yüzde 10 yaşama şansı vermelerine rağmen sağlığına kavuşan Cem Güngör, fiziksel travmayı atlatsa da yaşadıklarını unutamıyor.

Sıradan bir gün gibi başlayan 1 Aralık Pazartesi günü Cem Güngör için hayatının dönüm noktası olmuş. 45 yaşındaki Güngör, şimdi eşi ve çocuklarının yardımı ile yaşadığı zor günleri atlatmaya çalışıyor.

“Hiçbir Şey Hatırlamıyorum”

1 Aralık Pazartesi her günkü gibi işime gelmiştim. İş yerime yaklaştığımda büyük bir patlama olmuştu. Olay anını hiç hatırlamıyorum. Gözlerimi açtığımda kendimi Memorial Hastanesi Yoğun Bakım Ünitesi’nde buldum. Yine aynı olayda yaralanan başka hastalarla yan yana yattığımızı gördüm. Olaydan sonraki 5 gün boyunca yoğun bakımda bilinci kapalı bir biçimde yatmışım. Ben 10 günlük yoğun bakım sürecimin son 5 gününü hatırlayabiliyorum.

Doktorlar bana yüzde 10 yaşama şansı vermişler. Beni gören beyin cerrahı ise “Bu hasta yaşayacak” demiş.

“Neden buradayım?”

Yoğun bakımda gözümü açtığımda beyaz önlüklü doktorları gördüm. Neden buradayım diye sordum. Olaydan önce sol kolum kırıktı zaten. İki kolumun da kırık olduğunu gördüm. Yaşadıklarıma anlam veremiyordum. Gözümü açtığımda eşim ve ağabeyimi yanımda gördüm, bana merak etmememi, durumumun iyi olduğunu söylediler.

“Yüzde 10 Yaşama Şansım Vardı”

Yoğun bakımdayken doktorlarım yüzde 10 yaşama şansım olduğunu söylemişler. Yaşasam bile yüzde 90 felç kalabilirmişim. Ama ben tüm bu zor dönemi atlattım, artık sağlık durumum çok iyi… Sadece sol ayağımda yaklaşık 30 cm lik bir iz var. Ayağıma doku nakli yapıldı. Sağlığım ile ilgili bir sorun yok ama yaşadığım günleri hatırlamamak için ayağıma bakmamaya çalışıyorum.

Yoğun bakımdayken insan biraz bencil oluyor. O an sadece yaşamayı, canını kurtarmayı düşünüyor. Ama sağlık durumum düzelmeye başlayınca en çok çocuklarıma ve işime dönmeyi düşündüm.

“Bana ayna getirin yüzümü görmek istiyorum”

Yoğun bakımdayken aynı olayda yaralanan hastalarla yan yana yatıyorduk. Belki onlara göre şanslıydım. Her ne kadar yüzde 10 yaşama şansı verildiyse de bu şansı iyi kullanmış, sağlığıma kavuşmayı başarmıştım. Ama diğer yaralıların durumunu gördükçe yüzümün halini merak etmeye başlamıştım. Eşim ve yakınlarımdan bana yüzümü göstermelerini istemiştim.

Aşama aşama gerçekleşen iyileşme ve devamlı iyiye giden durumum beni güçlü tuttu. Yoğun Bakım Sorumlusu Doktor Kadir Doğruer oturduğu yerden beni izliyordu. Ben de onun bana baktığını hissediyor, ona daha iyiyim izlenimi vermeye çalışıyordum.

“Yaşadıklarımı anlatmalarını istemiyorum”

Yakınlarım, yaşadıklarıma tanık olanlar yoğun bakım sürecimi bana çok fazla anlatmıyorlar. Ben de sormuyorum, yani tekrar o günleri yaşamak istemediğim için ben de anlatmalarını istemiyorum. İş yerindeki arkadaşlarım bana daha çok olay anını anlattılar.

Yaşadığım travmayı unutmak için psikolog yardımı aldım, yeni şeyler yaşadıkça geçmişi geride bırakıyorum. 14 ve 9 yaşlarında çocuklarım var. Onlar için geçmişi geride bırakmak zorundayım. Olayın etkilerinden kurtulmak için 3 ay psikolojik ilaç kullandım. Yine de sıkıntılarımı tam olarak atlatmış değilim.

Yoğun Bakımdan çıktıktan sonra çok dua ettim. Artık kontrol için hastaneye gittiğimde bile yoğun bakıma gitmek istemiyorum.

“Badem ezmesi istedim”

Yoğun bakımda ilginç bir şekilde canım Bebek’te satılan badem ezmesinden çekti. Nadir yediğim bir şey olmasına rağmen herhalde yoğun bakımdaki çalışanlara da ikram etmek istedim.

“Çocuklarım var mücadele etmem lazım”

Yoğun bakımda verdiğim ölüm kalım mücadelesinin arsından hayata bakış açım değişti. Korkularım arttı, cinsel yaşamım dahi değişti. Çocuklarımın okul hayatı etkilendi, kızım Seviye Belirleme Sınavı’nda sınavında başarısız oldu. Hastalığımdan sonra eşime olan sevgi ve saygım arttı. Bana desteği onu gözümde yüceltti.

Yaşadığım onca zorluğa rağmen eşim ve çocuklarım benim için mücadele ederlerken benim de mücadeleyi bırakmamam gerekiyor. Korkularımı geride bırakıp hayata yeniden başlamalıyım. Çok şükür bir uzuv kaybım yok. Her şey daha kötü sonuçlanabilirdi ama diğer yaralılara göre şanslı bir şekilde kurtuldum. Yüzde 10 yaşama şansı verilmesine rağmen hayata tutundum. İşime de devam ediyorum.

Yoğun bakımda 10 gün kaldıktan sonra sağlığıma büyük oranda kavuşmuş, bir hasta odasına çıkarılmıştım. Hastanede odasında Aralık ayında yağan karı odamdan seyrettiğimi hatırlıyorum. O an tekrar hayata döndüğüme inandım. İnsan hayatı birkaç saniyede nasıl da değişebiliyordu…

Memorial Hastanesi Genel Yoğun Bakım Sorumlusu Uz. Dr. Kadir Doğruer:

“Hastada ciddi doku hasarları söz konusuydu”

Hastamız Cem Güngör, bir terör saldırısı sırasında meydana gelen patlamada yaralanmış bir hastamızdı. Hastamızda patlamadan kaynaklanan basıncın ve ortaya saçılmış olan parçacıkların yarattığı doku hasarları söz konusuydu. Bu doku hasarlarından bir tanesi ki çok dramatikti; göğüs boşluğuna kadar uzanıyordu. Vücudun bazı bölgelerinde çok yoğun doku kayıpları ve bu basıncın yarattığı genel vücut travması söz konusuydu. Bu şartlar altında kabul ettiğimiz hastamız ileri yaşam desteği ve çok ileri teknoloji gerektiren tedavi destekleri uygulanmadığı takdirde nerdeyse yüzde yüze yakın bir oranda kaybedilebilecek bir hastaydı.

“Hastanın vücudundaki zehirli maddeleri temizledik”

Başlattığımız yoğun tedavi programı ile basıncın yarattığı travma sonucunda vücutta ortaya çıkmış olan birtakım zehirli maddeleri vücuttan uzaklaştırarak kayıp dokuların hızlı bir şekilde düzelmesini sağladık. Böylece, vücutta meydana gelmiş olan sarsıntının hızla toparlamasını sağladık. Böylesine enerjik bir tedavi sayesinde hastamızda çok belirgin düzelmeler izlendi. Bu düzelmeler sonrasında herhangi bir hasar kalmaksızın hastamızı taburcu ettik.

Diğer Başarı Hikayelerimiz...